Każdego roku 6 grudnia, św. Mikołaj obdarowuje dzieci słodyczami. Słodycze te mają wymiar nie tylko dosłowny, ale są symbolem dobroci, życzliwości a przede wszystkim dowodem pamięci.

6 grudnia 2003r. nasze dzieci miały możliwość przeżyć osobiście spotkanie z Mikołajem w Szkole Podstawowej nr 2 w Luboniu, które zorganizowali nauczyciele tej placówki.

Nam, rodzicom dzieci niepełnosprawnych, było tym bardziej miło, gdy dowiedzieliśmy się, że nie jest to akcja jednorazowa ale od tej chwili, nauczyciele proponują naszym podopiecznym uczestnictwo w popołudniowych zajęciach specjalnie zorganizowanych dla nich trzy razy w tygodniu.

Ucieszył nas ten fakt, jednak wielu z nas zadawało sobie pytanie: na jak długo wystarczy organizatorom zapału i wytrwałości?

Początkowo na zajęcia plastyczne, teatralne, sportowe, komputerowe oraz taneczne (prowadzone przez Szkołę Tańca Towarzyskiego p.p Garwackich) przychodziło dwoje, troje uczestników. Na szczęście prowadzący nie zrażali się i z zapałem organizowali następne zajęcia. To dało dobry początek.

Nasze dzieci świetnie spędzały czas bawiąc się i rozwijając, a my - rodzice mogliśmy ze sobą porozmawiać, opowiedzieć o własnych przeżyciach, wymienić się swoimi doświadczeniami.

Zajęcia trwały, nasze grono powiększało się z tygodnia na tydzień. Cieszył nas fakt, że zainteresowanie naszymi problemami wykazały również lubońskie władze samorządowe. Ówczesny Pan burmistrz R. Olszewski często uczestniczył w naszych spotkaniach. Na jednym z nich, w październiku 2004 zaproponował nam rodzicom założenie stowarzyszenia czyli formalnej jednostki organizacyjnej obiecując wsparcie ze strony Miasta.

Na początku była niechęć, może i trochę strach, że nie uda nam się tego dokonać. "Nie znamy prawa", "to trzeba wiedzieć jakie dokumenty są potrzebne", "z sądem nie tak łatwo" takie i inne uwagi padały na propozycję.

Mimo wszystko postanowiliśmy spróbować. 27 września 2004r. odbyło się zebranie założycielskie podczas, którego została wybrana nazwa stowarzyszenia, statut i władze a 1 października komitet założycielski złożył wniosek do sądu.
Droga sądowa nie była rzeczywiście łatwa. Nie zrażały nas odsyłane do uzupełnienia dokumenty. Szukaliśmy pomocy u znajomych - ci u znajomych prawników.

I ...... udało się! 9 lutego 2005r. zostaliśmy zarejestrowani jako Stowarzyszenie Pomocy Osobom Niepełnosprawnym "Wspólna Droga"

Obecnie w naszych szeregach są 62 osoby niepełnosprawne. Najmłodszy nasz członek ma 2 latka a najstarszy 52 lata. To dla nich organizujemy popołudniowe zajęcia plastyczne, taneczne, muzyczno-teatralne, sportowe i inne.
Nasi podopieczni korzystają również z hipoterapii, pływalni oraz konsultacji logopedycznej. W ostatnią niedzielę każdego miesiąca organizujemy wspólne wyjścia do kina, na kręgielnię itp.
Wszyscy lubimy imprezy integracyjne i wyjazdy rekreacyjno-turystyczne, podczas których poznajemy siebie i świat, a także uczymy się pokonywać własne słabości i żyć w społeczeństwie.

Wielu z tych działań nie udałoby się zrealizować, gdyby nie pomoc finansowa m in. z wpływów darowanych jako 1 % podatku dochodowego przez wiele osób. Dlatego jesteśmy bardzo wdzięczni wszystkim, którzy odpowiedzieli na nasz apel o pomoc, za życzliwość i serce, które nam okazali. Mogą być Państwo pewni, że Państwa dobry cel, daje radość chorym dzieciom, które tak jak wszystkie inne mają prawo do szczęścia i radości tylko prowadzi ich do tego bardziej wyboista droga.

Wszystkim (imiennym i anonimowym) darczyńcom, którzy pomagają nam tę drogę prostować, bardzo dziękujemy i prosimy o dalsze wspieranie naszej działalności a radosny uśmiech na twarzy niepełnosprawnych dzieci niech będzie oznaką ich ogromnej i szczerej wdzięczności.